~ zegarek ~

Czas płynie. Nieprzerwanie... Czas. Nieubłagalny, bezlitosny... Płynie. Jednostajnie... monotonnie...
Obserwuję wskazówkę sekundową. Gna przed siebie. Wzdłuż linii czasu, jednak ciągle w kółko. Co minutę w tym samym miejscu. Lecz czas już nie ten sam...
O minutę później już... Coraz później.
Patrzę na wskazówkę. Gna przed siebie. Nie pyta, dlaczego. Nie pyta, po co. Nie pyta o sens...
A ja, istota rozumna, podążając naprzód, ciągle zadaję pytania. Dlaczego? 
Po co?    Wciąż skarżę się, że to nie ma sensu...
Wskazówki zegarka pokazują mi czas. Pokazują w którym momencie życia
się znajduję. Pokazują, kiedy odpoczywam. Pokazują, kiedy pracuję. Pokazują godzinę płaczu, moment uśmiechu, chwilę zwątpienia, chwilę euforii... Przypominają mi o spotkaniu...
Nie wiedzą, jak bardzo są mi potrzebne. Nie zważają na to. Idą, bo wciąż nakręcam zegarek.
Zamiast pytać o sens mojego życia, powinnam zaufać... Może Pan Bóg, widząc
z Góry, że jestem w ogrodzie, przypomni sobie, że właśnie teraz powinien zrosić deszczem włoskie winnice?
Może i ja, z pozoru w   błędnym kole, wskazuję Bogu czas  (Ten ziemski, Wieczność rządzi  się innymi Prawami)... Póki tu jestem, póki On nakręca mechanizm mojego zegara, jestem Mu potrzebna, choć nie zdaję sobie z tego sprawy...
Nie ważne, czy zegar późni się o kilka minut, czy spieszy. Wskazówka idzie mimo tego. Najważniejsze, bym i ja wypełniała swoje zadanie. Najlepiej, jak potrafię.
Muszę iść przed siebie, choćbym ciągle musiała wracać do punktu wyjścia... Przecież zawsze będę miała większe doświadczenia, niż sprzed monotonnej podróży...
Muszę iść! Jeśli mechanizm się zepsuje, Zegarmistrz będzie potrafił go naprawić...
Muszę iść! Wskazówki nie znają słowa "bunt".