~ w pogoni za cieniem ~

Zza rogu wyłania się cień. Czarny i ogromny. 
Stój! – krzyknął ktoś, czy tylko mi się zdawało? Stoję. Czekam aż cień urośnie
i dosięgnie głową moich stóp. Lecz on także się zatrzymał, jakby zauważył mój strach. A może sam się czegoś obawia? Stoję nadal, ale cień zaczyna zanikać. Ucieka przede mną, czy tylko zmienił plany? A może chce mnie gdzieś zaprowadzić? Nie mam się czego bać. Skoro jest cień, jest także światło. Pójdę
za nim. Póki jestem w tyle, mogę się wycofać. 
Mijam róg kamienicy. Cień oddala się coraz szybciej i szybciej. Muszę się pospieszyć, by nie zgubić tajemnicy, do której może mnie zaprowadzić. Idę coraz szybciej, już prawie biegnę… a jednak, straciłam go z oczu! W którą uliczkę skręcił? Coś stuknęło z lewej strony. Może to on potrącił coś pędząc przed siebie? 
Wchodzę w wąską uliczkę. Najpierw ostrożnie, powoli… Od cegieł odbija się dźwięk zmęczonego oddechu. To on. Jestem prawie pewna. Czyżby czekał na mnie? Czy
to jakaś gra? Może tylko odpoczywa… Lecz nagle zerwał się i przemknął przed moimi oczami! 
Kim jesteś? – wołam. Lecz nie słyszę już nawet jego kroków. Biegnę,
by go dogonić. I oto znów go widzę. Leży bez ruchu na brukowej uliczce. Czarny
i ogromny. Nagle przemknęła mi przez głowę myśl. Straszna myśl!   Przecież
to ślepa uliczka! Lecz póki cień jest przede mną, mogę się wycofać. Odwracam się cichutko na pięcie i biegnę w stronę głównej ulicy. Chcę jak najszybciej wyjść spomiędzy kleszczy kamienic! Boże mój! Cień podąża za mną! O nie, nie odwrócę głowy! Nie spojrzę na niego! Nie chcę się potknąć. W co ja się zaplątałam?... 
Widzę światło głównej drogi! Nareszcie! Wbiegam na nią i pędzę przed siebie. Biegnę co sił! Muszę zgubić ten obcy cień. Tak bardzo się go boję. Już nawet mój własny zdążyłam zaakceptować. 
Jak łatwo wpaść w ciemność, gdy idzie się przez światło bez zastanowienia? 
Zawsze myślałam, że kiedy jest światło, nie można się zgubić. Teraz wiem już,
że światło jest tylko pomocą.
Przewodnika muszę wybrać sama.