~ spacer po                                 czerwcowym lesie ~

Znów dokądś idę… dokąd, nie wiem. Ciemno wokół, drogi nie widać. Tak trudno iść wytyczonym szlakiem, kiedy światła brak. Co krok postawię, to kamień kaleczy, gałęzie smagają twarz. Czy się boje? Nie. Nie ma czego się bać. Wbijam palce w czarną ścianę nocy i idę przed siebie. Patrz – szepcze ktoś z mrocznej gęstwiny. Czy dom to czyjś, czy wizja? Krzyż okienny rysuje się wyraźnie w moich oczach. Tak, to dom. Pójdę tam. Zapukam… Może przyjmą wędrowca pod swój dach? Choć na chwilę… Podchodzę pod radosne okienko. Pukam w szybkę… Cisza. Pukam znowu… Cisza. Pukam raz jeszcze… Cisza. Nawet kroków zaspanych nie słychać. Podchodzę do drzwi, pukam… Cisza. Chwytam klamkę, naciskam… Zamek posłusznie ulega moim dłoniom. Wchodzę do sieni… Cisza. Cisza i ciemność. Nawet w pokoju z okienkiem już nie pali się lampka. Wchodzę
do kuchni… Pająk przędzie nici, myszy śpią… Cisza. Idę schodkami na strych… Tam tylko wiatr przywitał mnie chłodno, nie rad, że przyszłam. Widzę, że nawet Duchy wypłoszył… Odchodzę. Siadam jeszcze na huśtawce, zawieszonej
na uschniętej jabłoni. Ten sam wiatr kołysze mnie teraz leciutko, szczęśliwy,
że może mnie wreszcie pożegnać. Ile jeszcze pustych domów odwiedzę?
Czy spotkam w drodze Duchy tego miejsca? Wstaję, idę ścieżką do furtki, która zgrzyta rozpaczliwie przy każdym dotyku… Nikt nie odprowadza mnie wzrokiem. Odwracam się, by spojrzeć raz jeszcze w radosne okienko, które tak serdecznie zapraszało do środka… Ciemność. Nie ma już okna, nie ma drzwi, furtki, nie
ma domu… Sen to, czy może już tak daleko oddaliłam się od tego miejsca? Tylko chłodny wiatr przypomina mi, że nie śpię. Pójdę dalej, poszukam wiatru, który utuli mnie do snu i przekona, że wstanie dzień i droga będzie widoczna. Uśmiecham się do własnych myśli… Wciąż wierzę w Słońce, choć go nie widać…