~ ostry sens ~

Idę, wciąż idę. Idę przed siebie, przedzierając się przez chaszcze ludzkiej nienawiści. Wciąż w niechcianym mieście... Idę, wciąż nie wiedząc gdzie, byle dalej od coraz bardziej obcych najbliższych. Okrutna prawda, której ostry sens coraz bardziej przebija przez ciemność zbyt długich wieczorów...
Idę, usiłując odchylać się od przyzwyczajeń i zrywać liny przywiązania. Przywiązania do przedmiotów. I do ludzi. Ludzi, z którymi upragnione nici powiązań okazały się pętami dla rąk, powrozem wisielca. Gdy tylko miłości pozwoliłam dojść do słowa, dałam się zakneblować jej wzajemności. Teraz milczę, zmuszona bezradnością. A knebel przesiąknięty jadem... Dlatego, im prędzej wypuszczę z rąk to wszystko, co w nich niosę, tym szybciej odzyskam wolność. Czasem lepiej nie mieć niczego, bo z balastem łatwiej utonąć... A przecież
nie głębiny morza są moim celem!
Celu może nie znam jeszcze, ale wiem czego chcę, znam marzenia! A nuż - może
to jedno i to samo?... A marzenia te, jakże silną władzę mają, skoro nikt
nie potrafi ich obalić!
Skoro nikt nie potrafi ich obalić, to i nadzieja jest, że dadzą mi siłę, by uwolnić się z więzów, które trzymają mnie jeszcze w tym niechcianym mieście. Uwolnić się z knebla, który nie pozwala mi mówić o tym, co naprawdę kocham i  z którego piję jad - znieczulenie na prawdziwą miłość, która z pewnością śpi w innych,
nie poznanych jeszcze ludziach... 
Prawdę mówią więc wszystkie wielkie religie! Prawdę mówią nawet ci szarlatani, którzy w swych bestsellerowych poradnikach hołdują potężnej sile umysłu! Prawdę mówią, że wystarczy wiara, by spełniło się to, czego pragniemy!
Prawdę głoszą, że wystarczy mocno wierzyć.
Że wystarczy chcieć!