~ na rozwidleniu ~

Ogarek mam. I ogień. I światło... Stanęłam na rozdrożu. Zapaliłam świecę... Dróg wiele przede mną. Za mną spalone mosty. Wokół ani jednej przycumowanej łodzi. O powrotach nie ma mowy, chyba żeby rzucić się wpław... Na pewną śmierć. Nurt tej rzeki, nad którą przeszłam, jest zbyt rwący, by przeżyć...
I wirów mnóstwo. Meandrów, zakoli i mielizn... 
Muszę iść naprzód! 
Ta ścieżka po lewej... Urocza, maki kwitną i zawilce... Ale gałęzie na nią poprzewracał wiatr. Ostre, wysokie, obrośnięte mchem... Nie przedrę się, choćbym chciała. Nie mam ostrych narzędzi, z wyjątkiem języka, ale ten, choć tnie jak miecz, gałęziom rady nie da. O, tam na wprost! Droga szeroka, polna, ale ubita już. I prosta. Czasem tylko jakiś chwast wyrośnie pośrodku. Ale zdeptać można, albo wyrwać... Ale tam, po prawej, jakby ścieżka się wyłania... Tam w zaroślach! Strumyk płynie. Przezroczysta górska woda kusi, by ugasić pragnienie. Zwijam dłonie w pęk i nabieram wody. W usta. Pójdę tędy. Kamyki, kamienie, głazy... To nic! Tu strumień płynie. Wzdłuż ścieżki. Czasem się schowa, oddali na metr, dwa, trzy... by za chwilę znów płynąć wartko przy wąskiej dróźce. Przy mojej dróżce! Zawsze będę mogła ugasić pragnienie.
Ale tych kamieni jakby więcej... O, a dalej krzew dzikiej róży! Mojej ulubionej... Przecudnej jesiennej rośliny... Kłuje w palce, stopy rani, ale jakiż jest piękny! Och, żeby tak farby mieć i pędzel... Albo pastele... Są też jabłonie pełne soczystych owoców... Potknęłam się! Bolą mnie stopy. Znów pokłułam się
o gałązki dzikich róż... Siadam na chwilę przy przydrożnej kapliczce.
Boże  mój drogi, co to za ścieżka?? Bolesna, ale piękna! Jakież cudne widoki
po drodze! Konie na polanie... Tęcza nad chmurami... Lasy, gaje cieniste, łąki... Pola rzepaku... I kukurydzy. Strachy na wróble z ogromnymi oczami, ale nieruchome zupełnie. Z daleka ich oczy nie są aż tak przerażające,
gdy trzymam się ścieżki, nie wychodzę w pole... Zmyję w strumieniu krew
od kolców róż, napiję się i pójdę dalej...
Tą drogą. Bo wiedzie do źródła!