~ fotografia ~

Nie potrzeba tragedii, żeby spojrzeć śmierci w oczy. Maleńkie zwierciadła Duszy… Znalazłam wczoraj fotografię sprzed lat. Fotografię szczęśliwej twarzy.

Fotografię roziskrzonych, wzruszonych radością oczu, zapatrzonych w dal,
jakby stamtąd płynęła dobra wieść… Oczu podkreślonych kredką wesołych zmarszczek.

Moment na zawsze wydarty przemijającej przeszłości.

Te oczy już zgasły… Nie patrzą już w szczęśliwą dal… Kredkę zamazał czas…

Tych oczu już nie ma. Brąz tęczówek, jak moneta utonął w jeziorze zapomnienia.

Węgielki źrenic spłonęły, gdy paliłam mosty za sobą. Białe tło zlało się ze ścianą,
którą ciągle widzę w tyle.

Tych oczu już nie ma… Ich blask to już tylko światłoczuły materiał, fotografia,
która zaczyna blednąć…

Tych oczu już nie ma, a tak bym chciała, by uśmiechnęły się do mnie raz jeszcze!

Chciałabym znów ujrzeć w nich zakręcone łzy szczęścia!

Otwieram szufladę. Może znajdę kredki, by przywrócić radosny makijaż?

Wyjmuję jednak tylko gumki, którymi tak lubiłam mazać nieudane obrazki z życia…

Święty Antoni, pomóż mi znaleźć moje farby! Potrzebuję kolorów! Trzeba przywrócić
tym oczom barwę! Póki je jeszcze pamiętam… Póki potrafię je sobie wyobrazić…

Dobrze jest, kiedy można pamiętać…

Boże mój… Proszę o Miłość! O Miłość nie dla mnie, lecz ode mnie.

Bym kochała tak, aby potem móc wspominać…

Proszę o farby i pędzle, abym, w każdym momencie, mogła namalować zapamiętaną chwilę.

Proszę o kredki, bym mogła retuszować martwe oczy, gdy zmyje się żywy makijaż…

Boże, zabierz stąd wszystkie gumki do mazania! Są tu zbyteczne!  Nie można przecież wytrzeć gorzkich słów, które padły w złości. Nie można zetrzeć bolesnych ran, zadanych w chwilach szaleństwa. Nie można wymazać tych szczerych myśli, które przez przypadek rzuciły klątwę…

Proszę o pióro i atrament, bym mogła trwale rysować łuk uśmiechu na każdej, napotkanej na mojej drodze twarzy…