~ drzwi ~

Ilekroć wchodzę po tamtych schodach i spoglądam  na tamte drzwi, przemyka
mi przez głowę myśl o innym świecie, zaklętym w naszej pamięci. O świecie w innym wymiarze, do którego nie mam już dostępu...
Na pierwszym piętrze tamtej kamienicy, za tamtymi drzwiami istnieje dom pełen ciepła kaflowych pieców, promieniejący uśmiechem. Dom z okularami babci
i gazetą dziadka na stole. Dom pachnący wigilijnym igliwiem i wielkanocnym kompotem. Dom z niebieskim rowerem za zasłoną. Dom z kolekcją oryginalnych długopisów. Dom z amerykanką i zielonymi narzutami na kanapach. Dom
z oknem, przez które patrzyłam na rozgrzaną słońcem ulicę...
Na pierwszym piętrze tamtej kamienicy, za tamtymi drzwiami jest kuchnia
z białym kredensem i okrągłym stolikiem. Jest pokój z podłogą z desek, książkami za rozsuwaną szybą,   kilkuramiennym drewnianym kwietnikiem i krzesłem,
na którym dziadek zachlapał     spodnie śmietaną... Jest przedpokój z ogromnym lustrem w jasnej ramie i białe drzwi do zimnej toalety. Jest mała spiżarnia, której chłód przedłużał żywot warzyw, owoców i świątecznych wypieków. Jest stół, przy którym spożywało się wspólne posiłki...

Gdybym teraz weszła o stopień wyżej, gdybym zapukała w tamte    drzwi, otworzyłby je ktoś nieznajomy i nie zobaczyłabym ogromnego lustra z jasną ramą, okrągłego stolika w kuchni, ani kanapy przykrytej zieloną narzutą... Czar prysnąłby
w mgnieniu oka!
Dlatego nigdy nie odważę się zapukać do tamtego mieszkania. Żeby nie przykryć zapamiętanych obrazów nowym wystrojem wnętrza. Niech pozostaną takie, jakie są. Wytarte tylko przez czas. Przez czas niebytu w magicznym Domu
z Kredensem...