~ choinka ~

Ubierałam ją wczesnym wigilijnym rankiem. Igiełki boleśnie przypominały, że w lesie żyło się lepiej. Tam leżał na nich tylko śnieg, a tu pajacyki, bombki, orzechy, łańcuchy. Korowód barw. Babcia smażyła pączki, a Dziadek pewnie przyglądał się z Góry, przygotowaniom do świąt, których po raz kolejny już z nami nie spędzi. Może to on zapalał pierwszą gwiazdę nad moim miastem… Wieczorem, gdy już wszyscy zasiedli do białego stołu, słychać było szept modlitwy, trzask opłatka i mnóstwo życzeń, niezrozumiałych jeszcze dla malej dziewczynki.
Choinka oświetlała pokój spokojnym sznurkiem lamp. Niepostrzeżenie przygarniała coraz to więcej kolorowych pudełek, przewiązanych wesołymi wstążkami, ozdobionych bujnymi kokardami… Jedzenie  karpia zdawało się trwać  wieczność, zanim przeszło się do rozpakowywania     prezentów. Chwila ogromnej, długo oczekiwanej radości, a potem pączki (Tak, pączki! W mojej rodzinie z dawnych Kresów to tradycja), kompot, cukierki i Pasterka.
Jeszcze przez kilka lat igiełki choinkowe kłuły dziewczęce paluszki. Babcia smażyła pączki, a dziadek z Góry przyglądał się zapracowanej rodzinie.

Już dawno nie ma naszej choinki, choć dom, który ozdabiała, stoi nadal… Ja jednak nie mogę już tam wejść. 

Nadal to ja ubieram choinkę, lecz inną już i w innym domu. Jej mięciutkie igiełki nie pachną lasem. Pączki smaży mama, a babcia wraz z dziadkiem przygląda się z Góry przygotowaniom do świąt. Świąt, które nigdy już nie będą takie, jak dawniej. Bo nie ma nas tam, gdzie stała kłująca choinka. Tylko pajac i stara bombka zachowały jeszcze światło odbite od tamtych ścian. Stół całkiem inny i nas coraz mniej przy nim. I tylko opłatek przekładany miodem pomaga  mi przenieść się w świat pachnących igliwiem świąt. Czasem, gdy przed Pasterką, wychodzę do ogrodu, ściskam w dłoni gałązkę świerku, by przypomnieć sobie słodki ból strojenia tamtej choinki…